CLOSE ✕
Contact

Email Adress: Stg81282@gmail.com

André Kamperveen

Rudi André (‘Ampie’) Kamperveen (1924), sportpionier, mediaondernemer

André Kamperveen was een sportpionier van Suriname en het Caribische gebied. Hij was in zijn jongere jaren midvoor en aanvoerder van het nationaal voetbalelftal van Suriname. Hij was de eerste voorzitter van de Caribbean Football Union, vice-voorzitter van Concacaf en vice-voorzitter van de wereldvoetbalfederatie FIFA. Hij was oprichter en directeur van het populaire radiostation Ampies Broadcasting Corporation (ABC).

André werd geboren op 27 september 1924. Ampie was zijn troetelnaam van jongs af aan. Hij ontpopte zich al gauw tot een talentvolle beoefenaar van uiteenlopende sporten. Voetbal werd uiteindelijk zijn grote liefde. Het werd een dynamisch en succesvol sportleven. Hij maakte in de jaren veertig furore bij MVV als goalgetter en smaakmaker. Hij kwam vele malen uit voor het nationale elftal en werd geselecteerd voor het Caribische elftal. In 1957 won het nationaal elftal van Ampie van het Oostenrijkse Rapid Wien. Ampie voetbalde ook een jaar in de profcompetitie van Brazilië. Hij kwam uit voor Paysandu Sport Club van Belém.

In de tweede helft van de jaren 50 vertrok Kamperveen naar Nederland, waar hij op het CIOS werd opgeleid tot sportleider. Naast het voetballen specialiseerde hij zich in judo, boksen, jiujitsu en basketbal. Hij was de eerste Surinamer die voetbalde in de hoogste divisie van Nederland, dat deed hij bij FC Haarlem. Terug in Suriname werd Ampie de grote promotor van sport. Als voetbaltrainer van onder meer Transvaal en de nationale selectie behaalde vele successen.

Duizendpoot Ampie ontpopte zich ook als mediaondernemer en was hij niet onverdienstelijk als promotor en zanger. Hij richtte het Algemeen Advertentie Bureau op. Als radiopresentator boeide hij jong en oud met zijn fantasierijke verhalen tijdens Klokje van Zeven. Na jaren leiding te hebben gegeven aan Radio Apintie, richtte hij zijn eigen Radio ABC op. Radio ABC is ontwikkelde zich al snel tot een sociaal betrokken en een van de populairste radiostations. Misstanden werden aan de kaak gesteld in zijn eigen programma Man van de straat.

'Als ik aan mijn vader denk ik aan een energieke, rationele, ruimdenkend mens', zegt dochter Lilian. ‘Een vader die altijd veel tijd aan ons heeft besteed’. Zijn ‘drive’ was het land en de samenleving. Na de militaire machtsovername in 1980 dacht hij mogelijkheden voor vooruitgang van de sport en Suriname te zien. In het kabinet van Henk Chin A Sen werd hij onderminister van sport, later wordt hij minister van jeugd, sport en cultuur. Toen bleek dat de militairen niet van plan waren verkiezingen uit te schrijven en de democratie te herstellen, trad Ampie af. Hij sloot zich aan bij de democratische, vreedzame protestbeweging.

Toen Ampie op 8 december 1982 gewelddadig wordt gearresteerd, waarbij ook zijn honden werden doodgeschoten, werd hij zeer ernstig mishandeld en gedwongen, evenals Josef Slagveer, een valse verklaring over een zogenaamde couppoging voor te lezen. Hij was dusdanig mishandeld dat hij niet op de televisie getoond kon worden. Zijn verklaring werd voorgelezen op de radio, maar met monotone, gebroken stemklank communiceerde de doorgewinterde radioman naar alle luisteraars onmiskenbaar de ware toedracht: de verklaring vals was. Hij slaagde in zijn opzet. Ampie werd niet alleen geëxecuteerd, ook het gebod van Radio ABC werd door het militaire regime in brand geschoten als zogeheten ‘contrarevolutionair bolwerk’. De brandweer werd verboden te blussen.

Zijn zoon, de bekende radiomaker en journalist, Johnny Kamperveen zei ooit: ‘Wat ik jammer vind, is dat hij is vermoord door iemand die hij vertrouwde’. Zijn andere zoon Henk, directeur van het heropgerichte Radio ABC, spreekt lovend over zijn vader: ‘Met zijn ondernemersgeest, creativiteit en doorzettingsvermogen wist hij velen te motiveren’. 
Ter nagedachtenis van André Kamperveen is het nationaal voetbalstadion in Paramaribo naar hem vernoemd.

André Kamperveen wordt nationaal herdacht als een van de vijftien helden van de democratie.

Belangrijkste bron: Zolang ze praten, blijf ik. Een boek over de vijftien slachtoffers van 8 december 1982. Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede (OGV), 2001, Paramaribo, Suriname.

BEKIJK DE DOCUMENTEN

Waarschuwing: in deze rapporten staan schokkende beschrijvingen!

BEKIJK