CLOSE ✕
Contact

Email Adress: Stg81282@gmail.com

Bram Behr

Bram Behr (1951), journalistBram Behr was journalist en activist.Abraham (‘Bram’) Maurits Behr werd op 18 januari 1951 in Curaçao geboren. Hij was de tweede zoon in en gezin met zes kinderen. Toen het gezin terugkeerde naar Suriname, zou de jonge Bram zich veelzijdig ontwikkelen. Hij trad op als eerste violist van het Filharmonisch Orkest. In weerwil van de tijdgeest vertrok hij na zijn middelbare school niet naar Nederland en werd wiskundeleraar in Suriname. Hij was een doortastend autodidact en vormde zich tot journalist, waarbij hij ook fotografeerde, filmde en eigenhandig de drukpers bediende en repareerde.Maar Bram was bovenal sociaal activist, een kampioen van de belangen van de arme en onderdrukte mens. Hij deinsde er niet voor terug zijn persoonlijke belangen aan die inzet op te offeren. Hij verkoos een eenvoudig leven in dienst van de achtergestelde mens boven het nastreven van een lucratieve carrière. ‘Bram heeft soms geleefd als een Robin Hood, soms als een Don Quichotte’ vertelde zijn oudere broer Henry.

Als jongere was hij in de jaren zeventig activist en leider van het anti-koloniale Jongeren Actiecentrum. Als leraar gaf hij pro-deo alfabetiseringscursussen in Moengo. Hij organiseerde met de lokale bevolking acties in La Vigilantia tegen de stofoverlast van de bauxietmaatschappij. Actief was hij in de vakbondsstrijd van Paranam, de Haven en bij vele andere ondernemingen. In Nickerie ondersteunde hij de arme landbouwers in hun strijd om grond en een beter inkomen. Bram was de motor achter linkse, actiejournalistieke publicaties als Kofoe in Moengo, Volksrecht in Nickerie en de Rode Surinamer op nationale schaal. Bij dit alles liet Bram zich inspireren door de communistische gedachte van ‘ieder naar vermogen, ieder naar behoefte’, hij stond radicaal voor sociale rechtvaardigheid.

De grootste bekendheid verwierf Bram als oprichter en redacteur van het weekblad Mokro, ‘stem van de arbeidersklasse’, dat op 31 augustus 1979 werd opgericht. Vanuit Mokro zou ook het actiebulletin Verzet! worden uitgegeven in solidariteit met de actievoerende onder-officieren van Bomika die zich beijverden voor vakbondsrechten. Echter, na de militaire staatsgreep van 1980 keerde Mokro zich onder leiding van Bram tegen het militaire regime.

Mokro brak een lans voor de democratische rechten en vrijheden van de Surinamers, fel protesteerde zij tegen de mishandeling van gewone soldaten en burgers, tegen het knevelen van de persvrijheid en de vakbondsrechten en het vertrappen van de politieke vrijheid. Bram schreef ook de bestseller (meer dan 10.000 exemplaren) Terreur op Uitkijk (1981), waarin hij de moordenaars van de arme landbouwer Déta Mahes - de Militaire Politie van de beruchte onder-commandant Marcel Zeeuw – ontmaskerde. Bram had zich bij het militair bewaakte mortuarium uitgegeven voor militair fotograaf. Met de foto’s van het lijk toonde hij aan dat de 
landbouwer in koelen bloedde moest zijn vermoord.

Enkele daders werden veroordeeld. Op 7 april 1982 werd Bram gearresteerd en de drukpers van Mokro in beslag genomen. In gevangenschap in Fort Zeelandia ( ‘Devil’) werd hij door Zeeuw met de dood bedreigd.De militaire bende die in de donkere nacht van 7 op 8 december 1982 Bram uit zijn huis ontvoerde stond onder directe leiding van Zeeuw, de man die VN rapporteur mr. Amos Wako later zou voorliegen dat de slachtoffers van 8 december 1982 op de vluchten zouden zijn neergeschoten.Volgens een ooggetuige* klaagde Bram in het Fort Zeelandia de ‘bloedraad’onder leiding van Bouterse en Bhagwandas aan: ‘Dit is fascisme, moord, ik ben gemarteld en heb niets gedaan’. Hij liet een vrouw, twee zonen en een dochter achter.

Bram Behr wordt nationaal herdacht als een van de vijftien helden van de democratie.

* De decembermoorden in Suriname. Verslag van een ooggetuige. Met een nawoord van drs. H. Chin A Sen, tweede druk, Wereldvenster, Bussum, 1983

Belangrijkste bron: Zolang ze praten, blijf ik. Een boek over de vijftien slachtoffers van 8 december 1982. Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede (OGV), 2001, Paramaribo, Suriname.

BEKIJK DE DOCUMENTEN

Waarschuwing: in deze rapporten staan schokkende beschrijvingen!

BEKIJK