CLOSE ✕
Contact

Email Adress: Stg81282@gmail.com

Frank Wijngaarde

Frank Wijngaarde (1939), journalist

Frank Wijngaarde werd op 14 augustus 1939 in Aruba geboren. ‘11 jaar was ik, toen ik in februari 1980 samen met mijn zusje parmantig door het huis marcheerde en salueerde naar Bouterse, Horb en Sital op de buis, en niet begreep waarom mijn vader ons enthousiasme voor de revolutie niet deelde’, vertelt Esmeralda over haar vader Frank Wijngaarde. ' Zijn opvatting was dat militairen waren getraind om met oor- en oogkleppen op alle obstakels uit de weg te ruimen. Hij was er dan ook van overtuigd dat de militaire staatsgreep het einde van een democratisch Suriname betekende’.

De vooruitziende blik van de Frank was gestoeld op een verfijnd politiek inzicht. Al als jongeman had hij brede interesse in de politiek. In Nederland was hij vaak te vinden onder filosofen, politicologen en idealisten. Na enkele jaren werkzaam te zijn geweest bij een prestigieuze krant, besloot hij politicologie te gaan studeren. Hoewel hij het naar zijn zin had in Nederland, keerde hij vol goede moed en met zijn politieke kennis en idealen terug naar Suriname, net na de onafhankelijkheid.

Frank fungeerde als een spiegel voor de politieke orde. Met dezelfde kritische inslag volgde hij de dictatuur die zijn intrede deed. Hij maakte het tot zijn persoonlijke missie om politiek bewustzijn te creëren bij zijn Surinaamse broeders en zusters. In een tegencoup geloofde hij niet, omdat daar ook geweld voor nodig was en daarmee het probleem niet opgelost werd. Het antwoord lag volgens hem in een verandering bij het volk, waarbij ieder zijn stem moest laten horen in plaats van passief toe te kijken hoe de samenleving werd verziekt door corruptie en intimidatie.

In elk geval liet Frank zijn stem horen, elke middag op Radio ABC. Samen met zijn collega's Johnny Kamperveen en Pearl Antonius, het ‘drietal van ABC’, stak hij niet onder stoelen of banken het niet eens te zijn met de praktijken van de zogeheten ‘revolutionaire’, terwijl duizenden meeluisteren. De militairen zagen in hem een ‘obstakel’ dat moest worden ‘opgeruimd’. Ondanks dreigementen was Frank vastberaden. Toen studenten tijdens protestacties hardhandig uiteen geslagen werden door het leger, liet hij zich ook daarover zeer kritisch uit.

‘En zo kwam het’, vertelt Esmeralda, ‘dat ik op 13-jarige leeftijd de hand van mijn zusje stevig beet had, ditmaal niet om vrolijk te marcheren, maar om een weg te banen door een menigte van tienduizenden rouwende mensen, in een poging een glimp op te vangen van de kisten waarin, naar zeggen, mijn vader lag, die samen met die van André Kamperveen en Cyrill Daal ter aarde werd besteld. Het was een gebeurtenis die geen enkel kind toewens’.

Negen jaar later ontving Esmeralda haar bul. Ze keek naar haar moeder, die trots straalde tussen het publiek met aan weerszijden een vreemde. Toen besefte ze weer, voor de zoveelste keer, dat haar vader er niet was om van zo een mooi moment te genieten. Zo ook had hij de geboorte van zijn vierde kind, Frankie junior, in februari 1983 niet mogen meemaken. 'Frank Wijngaarde, mijn vader en een van Surinames helden’, memoreerde Esmeralda hem tijdens de buluitreiking, ‘is onterecht veel te vroeg van ons heengegaan, maar zijn naam staat in gouden letters op de donkere bladzijden van de Surinaamse geschiedenis’.

In 1996 drong de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, Hans van Mierlo, bij de Surinaamse regering aan op vervolging van de moordenaars van Frank Wijngaarde, die formeel Nederlandse staatsburger was.

Frank Wijngaarde wordt nationaal herdacht als een van de vijftien helden van de democratie.

Belangrijkste bron: Zolang ze praten, blijf ik. Een boek over de vijftien slachtoffers van 8 december 1982. Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede (OGV), 2001, Paramaribo, Suriname.

BEKIJK DE DOCUMENTEN

Waarschuwing: in deze rapporten staan schokkende beschrijvingen!

BEKIJK