CLOSE ✕
Contact

Email Adress: Stg81282@gmail.com

Lesley Rahman

Lesley Rahman (1954), journalist en vakbondsleider

Lesley Rahman was journalist en vakbondsleider.

Lesley (‘Lesje’) Paul Rahman werd in Aruba geboren op 24 september 1954. Hij is het vijfde kind in een gezin van zes kinderen. Hij bezocht de Zinniaschool en daarna het toenmalige lyceum. ‘ Hier, dit is voor jou, jij wilde dit toch’, zei hij tegen zijn moeder toen hij aan de lerarenopleiding, de IOL, zijn MO-A biologie haalde.

Zijn vader bezat een staalconstructie bedrijf en het ging het gezin redelijk voor de wind: auto, telefoon, jaarlijks op vakantie. Toen Lesje 13 jaar oud was, verloor hij zijn vader op tragische wijze. Zijn vader verdronk toen het bootje waarin hij met nog drie andere hengelvrienden zat, omsloeg. Vader was de enige die het ongeluk niet overleefde. Na de dood van vader ging het financieel minder goed met het gezin. Maar de kinderen werden volwassen en in 1982 woonde alleen Lesje en zijn jongste zus nog bij moeder in.
Lesje was intelligent en had een scherp analytisch vermogen, wat hem goed van pas kwam in zijn latere journalistieke werk. Hij was een bescheiden man, sprak weinig maar des te meer schreef hij op. Zijn gevoel voor rechtvaardigheid en moreel besef brachten hem al op negentienjarige leeftijd in contact met de linkse bewegingen in het land. Hij was actief bij het Democratisch Volksfront, de Federatie van Arme Landbouwers en de vakcentrale C47 van Fred Derby. Hij had grote belangstelling voor de rechten van de mens, in het bijzonder beijverde hij zich voor het recht op vrije meningsuiting, het recht op vereniging en vergadering en de sociale en economische grondrechten.

Toen op 7 april 1982 collega journalist Bram Behr door de militaire politie werd gearresteerd en diens drukpers in beslag werd genomen, klom Lesje in de pen. Hij was toen werkzaam bij het grootste dagblad De Ware Tijd. Zijn artikel verscheen onder de kop: ' Het herstel van de rechtsstaat: de arrestatie van Bram Behr als bewijs van het tegendeel’. Het artikel maakte veel reacties los.

Lesje was ervan overtuigd dat voor een progressieve ontwikkeling in Suriname eenheid van de Surinamers noodzakelijk was ongeacht religieuze of etnische afkomst. Hij bleef hameren op de noodzaak van de democratische rechten en vrijheden daarbij.Op de persconferenties van bevelhebber Bouterse stelde hij hele kritische vragen. Zo vroeg hij zich na de standrechtelijke executie van Wilfred Hawker, die had meegedaan aan de mislukte opstand van Surendra Rambocus, af wat dit te maken had met het recht. Hij vroeg zich hardop af of de gemeenschap moest blijven accepteren dat een buitenechtelijke partij formele persconferenties geeft in kantoren die bestemd waren voor het wettig gezag.

Hij keerde zich ook tegen de pogingen van de marionettenclub van het regime, de ‘Vereniging van Progressieve Mediawerkers’(VPM), de democratische en onafhankelijke Surinaamse Journalisten Kring (SJK) te verdringen als vertegenwoordiging van de journalisten in Suriname.

Lesje had het goed gezien, op 8 december 1982 behoorden vier journalisten, waaronder hij zelf, tot de slachtoffers van de massaexecutie. Alle onafhankelijke media werden verboden en radiostations en een krantengebouw werden in brand geschoten, terwijl de brandweer werd verboden te blussen.
Lesje was amper 28 jaar toen hij slachtoffer werd van de decembermoorden. Hij was evenals zijn veertien lotgenoten, om met Mr. Gerard Spong te spreken, lid van een ‘dreamteam’.

Lesley Rahman wordt nationaal herdacht als een van de vijftien helden van de democratie.

Belangrijkste bron: Zolang ze praten, blijf ik. Een boek over de vijftien slachtoffers van 8 december 1982. Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede (OGV), 2001, Paramaribo, Suriname.

BEKIJK DE DOCUMENTEN

Waarschuwing: in deze rapporten staan schokkende beschrijvingen!

BEKIJK